Prolog do Wademekum
Wypowiedzi zapisane w warstwie audio (kakofonia głosów, odpowiadających na wielkie pytanie o sens życia*) przeplatają się cyklem ilustrowanych tekstów, których bohater spotyka samego siebie, obserwuje się z boku, widzi siebie w obrazach wewnątrz obrazu.
Białe kartki papieru z tekstem i ciemne, kleiste ilustracje, wyskrobane w grubej warstwie farby drukarskiej, znajdują miejsce na blacie stołu – jak papiery porozrzucane na czyimś biurku.
Są tam także: drzewko szczęścia w posklejanej poxipolem doniczce; lusterko, w którym odbiorca może przejrzeć się w cudzych oczach; Pole Poza Pojęciami i dwie drewniane klapki – od spodu podpisane: “Nie otwierać! To tajemnica”.
*42












